poëzieblog

Een letterzee bij hoogtij

Categorieën

VOOR EEN VRIENDIN

(naar de songtekst "Emma, Queen of May" van mezelf)

De natuur wandelt ons naar de ondergaande zon Emma, koningin van Mei

't Is niet zoals je denkt: Je bent geen masker dat de drager niet meer ziet

En hoewel structuren je veel gewicht geven en prestatie dwang wordt

ben jij de puzzel waarvan elk stukje me compleet maakt

VOOR STEFAN

Golven van bewustzijn kruisen je gedachtegang bij de eerste noot van mijn orkest

Flitsen die raken stromen door mijn lijf bij jouw aanzicht

De kern van onze ziel heeft geen slot maar een luidspreker

Wie een put graaft valt er uit door de ander en als er één valt liggen we goed

De zwaarte van de kosmos nooit weg te denken van de ziel die brak

Soms verzwelgen in gerstennat en vagevuur tot we het daglicht niet meer zien

Tijd bewijst ons de diensten die horen bij het vak

En dan weet ik: Ik heb een vriend

HET WEER

(naar de songtekst "Grey Shade" van mezelf)

Regen bij dag, regen bij nacht en de zon verstopt in de wolk die onheil bedacht

God is een zondaar bij dit flitsenspel en de zwarte hemel ontsteekt vuurwerk

Slapen lukt niet en de wolken dromen van oorlog

De dag vertrekt met overtrokken gedachten en de lege straat prevelt volgende woorden:

"Het leven is goed en schoonheid grijs"

AFSCHEID

Liefde in de blauwe stad Jouw glimlach tussen het ochtendgloren en de lakens Langs zwoele plekjes in ons hoofd en de liefde in je zinnen

Liefde in de blauwe stad Een zwoele kus tussen wang en lippen Langs groene valleien ver weg en soms een regenbui vlakbij

Liefde in de blauwe stad Naar de einder horizonten verkennend van de pier het water in

De regen ben ik al lang vergeten Stel het wel in de blauwe stad

HET KIND

Als je mij een boom noemt ben ik blij Want in zijn takken kan ik spelen

Als je mij een rivier noemt ben ik blij want zijn stroom brengt me naar waar ik wil

Als je mij een rots noemt ben ik blij want hij geeft me een plaats om te zitten

Als je mij de wereld noemt ben ik blij Want die kent de boom en de rivier en de rots

Maar noem mij alsjeblieft geen mens Want die kent de wereld niet meer

DE NACHT

De zon spat uiteen in tinten van rood als verf op een doek

De bomen roepen vogels en de laatste lichten doden het bos

De hemel overtrekt een mantel van sterren op mijn lijf

Ik verdrink in mijn kussen dat jou droomt

De laatste scheut dag druipt uit de fles en de straat verlaat zijn lantaarns

En dan overkijkt de leegte het schouwspel en denkt al aan morgen

LIEFDE

Hersenspinsels op volle toeren Je lijf de contouren van de nacht

Je pracht en praal in zweet en lust De verlangens voor even geblust

Overgave aan elkaar als een schelp bijeengepakt

Overgave de stroom der macht Die ruikt op je lijf

Liefde in je boezem en je lustenvallei

Voor even dromen De realiteit voorbij

En dan weer rustig Samenzijn

Liefde door de tijd van lust en boezem en jij en mij

LITERATUUR

woorden moeten blijven bestaan op een blad dat nog niet is beschreven

woorden moeten ondergaan wat de schrijver nog niet leerde

woorden gaan de tijd voorbij die het tij doen keren

de stroom der letters in rijm of gewoon geschreven

boeken zullen opengaan voor zij die iets willen leren

of beleven van 't voorbij in tijden van lyriek

geschreven in de stijl van beminden die verslinden

de stroom der letters in rijm of gewoon geschreven...