DE HEIDE

Alle gedichten met dit thema

Wanneer de zon weer weet wat warmte is en haar tranen de wereld koelen
Wanneer de dauw het gras doet stralen en de mist het land bevolkt
Wanneer het pad me leidt naar dageraad en de eerste vogels fluiten
Dan heeft de nacht weer pracht bewezen en ben jij het evenwicht van licht en donker
Dan heeft de nacht weer een verhaal verteld over de liefde van weleer en jouw ongerepte natuur
En uitgesponnen in het feestgedruis besluit het verhaal dat de liefde nog niet over is en dat natuur geplukt moet worden
De engelenzee heeft zand in haar mond en op het strand drogen parels in de zon
's Nachts als het water slaapt krioelt het hemelpallet van diamantenpracht en fonkelt het sterrenmeisje mee
Zij was ooit een parel in het zand tot ze bij de bodem de biezen nam en door het engelengezang naar het water werd gelokt waar haar verleden het tot later bracht
Daar kwam ik haar tegen tussen de scheiding van zee en strand
waar gisteren slechts een droombeeld is en ik de weg betreed naar het nieuwe land
waar dat meisje slechts een parel is en de zon laat verdwijnen
waar het ogenblik goud verbloemt en tijd niet gelezen wordt
Daar staar ik naar de horizon naar de zon die het water raakt en lonkt naar morgen
Weldra keer ik huiswaarts en droom ik al van de volgende ontmoeting met het sterrenmeisje en de zee
Clara
Mooiste rots op mijn klippen in golfslag is het leven rood daar leven wij in aangewakkerd verlangen daar leg jij mijn landziel bloot
Clara
Zoetste smaak in mijn zilte water in de branding die ons het leven bood daar zwemmen wij en snakken naar meer adem daar stralen wij in 't avondrood
-
Tussen golf en land leeft de twijfel zoet en zilt vermengd maar de horizon kleurt steeds oneindig met onze liefde erin gedrenkt
Mijn klippen herbergen vele rotsen beneden de lokroep van de oceaan stille waters hebben diepe gronden maar slechts jouw woelig water schenkt mij m'n bestaan
-
Clara
De golven kletteren de klippen kaal in jouw stroming is het verlangen groot daar waar de storm het sterkst opsteekt daar is onze liefde het grootst
Donkere dagen leggen me droog en de warme droom van weleer die m'n geloof laaft zal weer spreken
Ik sta in de tijd van gaan met één been in de afgrond
en wanneer de zon zal komen die de zomer draagt spreken we weer boekdelen
Weldra denken we de leegte weg en zal m'n hitte moeten koelen onder spraakwatervallen verdeeld
Tijd deelt gevoelens en splijt spijt in vreugde
De weg gaandeweg bewandelen en taal de enige uitweg naar de warme wereld van mei
Mijn warme ochtendstond heeft goud in de mond
de kristallen koude legt vlokken geluk tot wit bedekt
dek de wereld toe leg haar te slapen zodat de mensheid
vredig onbeslist en voor even
in deze stilte bevriest
vlok na vlok vormt een wollen deken het zicht van deze dag
onschuld daalt neder over het landschap
wandaden worden bedekt het leed verzacht want sneeuw zalft de wonde
en daar staat hij te midden van deze gepoogde rust
de onschuld zelve door kinderen bedacht
de sneeuwman
bemiddelaar in deze strijd slechts voor even een held
want straks gaat het dooien
en dan zal zijn verlossing tot vocht vergaan
het tikkend geluid van druppels regen die tegen m'n ramen bewegen heet ik hier welkom in warme slagroomwolken van huiselijke gezelligheid
Pantoffelhelden met geitenwollen sokken die op televisie weer weer uitlokken en via een hogedrukgebied in 't verschiet hun tranendal op de wereld verspreiden water door 't hemels vergiet
Door tijd beslecht het lot dat tot dan slechts zin was de voorspoed voor morgen en mijn zorgeloos bestaan bij een wereld die in tranen verzuipt
De zomer brandt zich een weg langs de langste dagen van het jaar
De helblauwe lucht is nostalgisch over het vallend blad van weleer en over wat bevroren beekjes door een sneeuwtapijt bedekt reeds wensten
Want winters' hoop doet zomer leven
Waar de lente slechts knopt daar bloeit zomer vandaag
Maar hoe sterk de zon nog brandt en hoe de dagen lopen
De mens blijft afhankelijk van wat het weer beweert