VOOR STEFAN

Golven van bewustzijn kruisen je gedachtegang bij de eerste noot van mijn orkest

Flitsen die raken stromen door mijn lijf bij jouw aanzicht

De kern van onze ziel heeft geen slot maar een luidspreker

Wie een put graaft valt er uit door de ander en als er één valt liggen we goed

De zwaarte van de kosmos nooit weg te denken van de ziel die brak

Soms verzwelgen in gerstennat en vagevuur tot we het daglicht niet meer zien

Tijd bewijst ons de diensten die horen bij het vak

En dan weet ik: Ik heb een vriend