VOOR STEFAN
Golven van bewustzijn kruisen je gedachtegang bij de eerste noot van mijn orkest
Flitsen die raken stromen door mijn lijf bij jouw aanzicht
De kern van onze ziel heeft geen slot maar een luidspreker
Wie een put graaft valt er uit door de ander en als er één valt liggen we goed
De zwaarte van de kosmos nooit weg te denken van de ziel die brak
Soms verzwelgen in gerstennat en vagevuur tot we het daglicht niet meer zien
Tijd bewijst ons de diensten die horen bij het vak
En dan weet ik: Ik heb een vriend
