QUOTE VAN DE DAG

Een letterzee bij hoogtij

broze blikken blijken bronstige begeerte (cfr. contouren, confessie, chromatische canon)
dilemma: droge dagen, dondernacht eerst emotie eten, en een ets
fatamorgana: fantastisch fenomeen geest gestalte geven hoofd heel houden ingenieus intelligent jawel
klopt, laatst laafde liefde leegte
moeder: “maar meneer” nicht: “nee, nooit nadenken” opa, ooit oorlog opgezocht papa, peinzend paraat
quiz:
Rare roes? Straf spul!
Trage tijd? Uren uiten!
Vraag? Want woord!
X = Y
Zinnen, zinderend zinnespelen
blauwe maan bleef aan hemel staan oceaan bleef stromen
groene parkiet vond habitat niet nacht deed dromen
gele zon die niet warmer kon zaad gaf bomen
grijs gedicht dat tot niets verplicht enkel in woorden te wonen
"Wie omwille van de angst voor het oordeel van anderen zichzelf niet kan uiten zoals hij werkelijk is, is slaaf van die andere. Wie dit echter wel kan, is meester van zichzelf" (© Dries Van Hooydonck, 2015)
hier bewaakt het bos de bomen waait de wind de blad'ren nabij
hier wordt de aarde in dromen geboren verbeeldt de wond'ren van het kind in mij
hier heerst vrede over de velden schenkt de horizon mij het zicht
hier leest het boek wat jij me vertelde baar ik voor jou dit gedicht
hier is me het leven lief is het gras nog groen
hier zijn de dagen ontelbaar is tijd niet van doen
hier schijnt de lentezon op dolle dagen waakt de maan bij nacht
hier woont mijn ziel, in lichtheid gedragen schijn ik, in al m'n pracht
-
maar zoals een vessel de gedachte ontgroeit, een vrucht zonder zaad in lente niet bloeit
zo is mijn lichaam slechts drager van dit lichaam wordt te veel verwacht
de dolle dagen, de mens als uniform dier ze wanen zich de wereld, maar leven niet hier
daarom zal de gekheid zegevieren is de aarde in verval
daarom verjagen wij dieren raast de mens zich in z'n eigen val
daarom leven wij in wanen worden wij geleefd
daarom zijn idealen tanend waar macht regeert
want al schijnt de lentezon op dolle dagen waakt de maan bij nacht
toch werd het bos in slaap, in wanen in alle pracht
door ons stilzwijgend omgebracht
Lang leve de vrouw der vrouwen, edele jonkvrouw in de nacht, die ik noem mijn getrouwe en mij de wereld schenkt met al haar pracht xxx
Vandaag schrijft in scherven van gisteren: welbespraakte nostalgie van scherp glas
Een dichter zei me eens dichtbij te dichten
Een denker bedacht me daar zijn nieuwe dag
Een drager droeg me eens zijn dagen lichter
Een deler beleefde ik met gedeeld ontzag
–
Een doener deelde mij zijn dolle daden
Een dwarsligger gaf me een nieuw gezicht
Een blinde deed voor mij de horizon praten
Een dove toonde mij een nieuw gedicht
–
Ikzelf ben een dromer en verzamel de verbeelding
Ik kijk in vergezichten en pluk de verzen van je lach
Contouren van lippen vormen in zachte huidplooien bolle wangen in klei ligt ons verlangen
als ik je kus denk ik engelengezangen
In rechte lijnen liefde trekt onze tekening boekdelen met handen die elkaar behangen
jou strelend denk ik engelengezangen
zoals zij van zijde uit natuur ontgonnen, aan de draad tot wol ontsponnen, zo zullen wij de woorden omhangen
als ik jou spreek denk ik engelengezangen
tot onze liefde wollig waarheid wordt, wij sprekend op elkaar wolken vangen, dansend tot de ochtend zal aanvangen
onze liefde denkt er engelengezangen
zoals de heuvelrug ons het landschap biedt, jij voor mij bloesem schiet, de zon in dagen giet en met sterren de dag in nacht verliet
zo schrijf ik jou en pluk de sterren van je lijf, spin de draad, eet landschap van je ziel, teken er onze bloesem in 't verschiet
en engelengezangen ons nieuwe levenslied