KOELKASTPOËZIE

Een letterzee bij hoogtij





De klok tikt weg wat nooit meer komen zal in het land waar tijd koning is
In die wereld is spijt te wijd en maakt belofte schuld
En hoewel het uur voor ons slechts een speling is van zon en aarde van dag en nacht
en in het universum oneindig veel nieuwe tijd kan komen
Lig ik hier peinzend in plaats van slapend
Wanneer de zon weer weet wat warmte is en haar tranen de wereld koelen
Wanneer de dauw het gras doet stralen en de mist het land bevolkt
Wanneer het pad me leidt naar dageraad en de eerste vogels fluiten
Dan heeft de nacht weer pracht bewezen en ben jij het evenwicht van licht en donker
Dan heeft de nacht weer een verhaal verteld over de liefde van weleer en jouw ongerepte natuur
En uitgesponnen in het feestgedruis besluit het verhaal dat de liefde nog niet over is en dat natuur geplukt moet worden
Laatst droomde ik over jou je was hetzelfde gebleven alleen niet met hem maar bij mij en dat verschil vertelde
een eeuwigheid meer liefde
De engelenzee heeft zand in haar mond en op het strand drogen parels in de zon
's Nachts als het water slaapt krioelt het hemelpallet van diamantenpracht en fonkelt het sterrenmeisje mee
Zij was ooit een parel in het zand tot ze bij de bodem de biezen nam en door het engelengezang naar het water werd gelokt waar haar verleden het tot later bracht
Daar kwam ik haar tegen tussen de scheiding van zee en strand
waar gisteren slechts een droombeeld is en ik de weg betreed naar het nieuwe land
waar dat meisje slechts een parel is en de zon laat verdwijnen
waar het ogenblik goud verbloemt en tijd niet gelezen wordt
Daar staar ik naar de horizon naar de zon die het water raakt en lonkt naar morgen
Weldra keer ik huiswaarts en droom ik al van de volgende ontmoeting met het sterrenmeisje en de zee