poëzieblog

Een letterzee bij hoogtij

Categorieën

ZESTIG

Zestig beestig dol doen nu stilaan weer naar vroeger gaan

maar niet te veel want dat noemt men infantiel -- voor mijn moeder die vandaag zestig werd

INKT

Zwarte strepen die letter na letter op bladen branden als de dracht van een zwangere vrouw

Ik braak ze uit die allesomvattende waarheid waar de minuten woorden worden maar de dicht geen tijd omvat

De brokken lijm ik tot ik weer draad vind om dan niet meer over woorden te vallen

maar op te staan uit dit tranendal om met meer inkt te schrijven

SNEEUW 2

de kristallen koude legt vlokken geluk tot wit bedekt

dek de wereld toe leg haar te slapen zodat de mensheid

vredig onbeslist en voor even

in deze stilte bevriest

SNEEUWMAN

vlok na vlok vormt een wollen deken het zicht van deze dag

onschuld daalt neder over het landschap

wandaden worden bedekt het leed verzacht want sneeuw zalft de wonde

en daar staat hij te midden van deze gepoogde rust

de onschuld zelve door kinderen bedacht

de sneeuwman

bemiddelaar in deze strijd slechts voor even een held

want straks gaat het dooien

en dan zal zijn verlossing tot vocht vergaan

NOTEN BREKEN

breek me open kraak me smaak me

pas me toe op je plan

met liefde

zonder zorgen is zonder morgen

noten breken

is

liefde delen

NIEUW LEVEN

blaas me nieuw leven in kreunt ze zacht

pracht de streling van haar lippen die me steeds weer vinden in de nacht

blaas me nieuw leven in en neem me mee naar je land waar tijd de onze is

geruisloos zacht brengen we de wereld in balans en scheppen we dromen

ik blies nieuw leven en ontdekte haar oneidigheid

STRONT IN 'T ROND

GEKTE IN HET BLOED FILE IN DE DARMEN BRUINE GEUREN AAN JE KONT DIE 'T GAT VERWARMEN

SPASMEN, KRAMPEN KREUN STEUN, DREK SPUITRAMPEN SHIT EEN LEK

HET DRUIPT EN SIJPELT LANGS JE BILLEN NAAR BENEE IN 'T WC

DIKKE BROKKEN DRUKKEN PLONS JE WRINGT JE UIT ALS EEN SPONS

Stront in eb en VLOED

STORMEN IN DE PLEE

Doe je ogen dicht en denk aan de zee

-- Auteur: Bram Van Peer Dit werk is één van de gedichten die Woordenaar ten berde bracht op de "7e Vuile Liekesavond"

NA-LIEFDE 2

Jouw haar in de voering van m'n jas doet gedachten sterker groeien dan onze liefde

Jouw parfum vermengt m'n lichaamsgeur met hartstocht naar jouw broze ochtendblik

Waar was jij toen leed de liefde vergat en het wanhoopswoord de dagen las

Vergane glorie vertaalt die dagen in nostalgie naar de vlinder die door de bloesem fladdert

je liefste zinnen doen de blad'ren vallen en veranderen hier in vilten spijt want toen moest het gebeuren

en nu hollen we slechts achterna wat in vilt nooit verrijzen zal

DE OCEAAN

Jij bent mijn oceaan als ik op het droge dromen vergaar

Jij doet me verdwalen in vochtige zinnen die druppel voor druppel je liefde delen

Met jouw beleef ik de horizon waar in 't avondrood de zon het water drinkt

Laaf ook mijn dorst, slok me op en laat me hier in je liefde vergaan