ZESTIG
Zestig beestig dol doen nu stilaan weer naar vroeger gaan
maar niet te veel want dat noemt men infantiel -- voor mijn moeder die vandaag zestig werd

Een letterzee bij hoogtij
Zestig beestig dol doen nu stilaan weer naar vroeger gaan
maar niet te veel want dat noemt men infantiel -- voor mijn moeder die vandaag zestig werd
Zwarte strepen die letter na letter op bladen branden als de dracht van een zwangere vrouw
Ik braak ze uit die allesomvattende waarheid waar de minuten woorden worden maar de dicht geen tijd omvat
De brokken lijm ik tot ik weer draad vind om dan niet meer over woorden te vallen
maar op te staan uit dit tranendal om met meer inkt te schrijven
de kristallen koude legt vlokken geluk tot wit bedekt
dek de wereld toe leg haar te slapen zodat de mensheid
vredig onbeslist en voor even
in deze stilte bevriest
vlok na vlok vormt een wollen deken het zicht van deze dag
onschuld daalt neder over het landschap
wandaden worden bedekt het leed verzacht want sneeuw zalft de wonde
en daar staat hij te midden van deze gepoogde rust
de onschuld zelve door kinderen bedacht
de sneeuwman
bemiddelaar in deze strijd slechts voor even een held
want straks gaat het dooien
en dan zal zijn verlossing tot vocht vergaan
breek me open kraak me smaak me
pas me toe op je plan
met liefde
zonder zorgen is zonder morgen
noten breken
is
liefde delen
blaas me nieuw leven in kreunt ze zacht
pracht de streling van haar lippen die me steeds weer vinden in de nacht
blaas me nieuw leven in en neem me mee naar je land waar tijd de onze is
geruisloos zacht brengen we de wereld in balans en scheppen we dromen
ik blies nieuw leven en ontdekte haar oneidigheid
GEKTE IN HET BLOED FILE IN DE DARMEN BRUINE GEUREN AAN JE KONT DIE 'T GAT VERWARMEN
SPASMEN, KRAMPEN KREUN STEUN, DREK SPUITRAMPEN SHIT EEN LEK
HET DRUIPT EN SIJPELT LANGS JE BILLEN NAAR BENEE IN 'T WC
DIKKE BROKKEN DRUKKEN PLONS JE WRINGT JE UIT ALS EEN SPONS
Stront in eb en VLOED
STORMEN IN DE PLEE
Doe je ogen dicht en denk aan de zee
-- Auteur: Bram Van Peer Dit werk is één van de gedichten die Woordenaar ten berde bracht op de "7e Vuile Liekesavond"
Jouw haar in de voering van m'n jas doet gedachten sterker groeien dan onze liefde
Jouw parfum vermengt m'n lichaamsgeur met hartstocht naar jouw broze ochtendblik
Waar was jij toen leed de liefde vergat en het wanhoopswoord de dagen las
Vergane glorie vertaalt die dagen in nostalgie naar de vlinder die door de bloesem fladdert
je liefste zinnen doen de blad'ren vallen en veranderen hier in vilten spijt want toen moest het gebeuren
en nu hollen we slechts achterna wat in vilt nooit verrijzen zal
Jij bent mijn oceaan als ik op het droge dromen vergaar
Jij doet me verdwalen in vochtige zinnen die druppel voor druppel je liefde delen
Met jouw beleef ik de horizon waar in 't avondrood de zon het water drinkt
Laaf ook mijn dorst, slok me op en laat me hier in je liefde vergaan