MIJN RAAM ZEGT HERFST
Mijn raam zegt me binnen te blijven want vage woorden zeggen me niet zoveel
Dit raam weerspiegelt mijn trots verloren zoals de bomen hun bladeren
Herfst welt in me op mijn aderen gevuld met plensend vocht
Het bos is beschaamd over mijn verloren vacht
Het bos zoekt de natuur als toevlucht
terwijl ik jou
-
Mijn raam was ooit schepper van bloesems ook wij stonden in bloei
jij was mijn vacht vage woorden een soelaas en de bloemen stonden vredig
Nu verstopt de zon zich achter de wolken en zijn wij verstopt voor elkaar
Dus zijn wij de natuur
Maar het raam denkt:
Blijf binnen en doe je winterslaap tot de lente weer aanvang neemt
