MIJN RAAM ZEGT HERFST

Mijn raam zegt me binnen te blijven want vage woorden zeggen me niet zoveel

Dit raam weerspiegelt mijn trots verloren zoals de bomen hun bladeren

Herfst welt in me op mijn aderen gevuld met plensend vocht

Het bos is beschaamd over mijn verloren vacht

Het bos zoekt de natuur als toevlucht

terwijl ik jou

-

Mijn raam was ooit schepper van bloesems ook wij stonden in bloei

jij was mijn vacht vage woorden een soelaas en de bloemen stonden vredig

Nu verstopt de zon zich achter de wolken en zijn wij verstopt voor elkaar

Dus zijn wij de natuur

Maar het raam denkt:

Blijf binnen en doe je winterslaap tot de lente weer aanvang neemt