DAAR GA JE

(Voor Eline, versmacht aan verre horizonten, de wereld haar huis)

Daar ga je zijdezacht schuifel je over velden van voorbije verlangens, pure schoonheid en feest in kleine hoekjes

Daar ga je je thuis het immer veranderende pad en je vrede zoekend op bestemmingen van ambrozijn en nectarwatervallen

Hier vormt de mist zich De storm komt dichter en deze velden zijn leeg zonder jou

De storm luwt echter bij de gedachte aan ons weerzien

De mist klaart op bij het beeld van jouw aangezicht

Deze droom houdt me staande En ik zal aarde bewegen, landen doorkruisen en horizonten verkennen tot wij weer elkaar zijn

Want daar aan het einde van de wereld waar tijd niet gelezen wordt en de mensen schoonheid spreken wil ik je ambrozijn proeven en samen in nectarwatervallen verdwijnen